Dialekty i gwary to skarbnica języka, w której zachowały się słowa pełne humoru, dosadności i niezwykłego uroku. W Radzyniu Podlaskim wiele z nich wciąż żyje w codziennej mowie mieszkańców. Pan Andrzej Kowalski podzielił się z redakcją portalu Kocham Radzyń Podlaski kolejnym zestawem lokalnych wyrażeń, tzw. radzynizmów, które warto ocalić od zapomnienia.

Poniżej prezentujemy ich zestawienie wraz z krótkim objaśnieniem:

mruk – osobnik małomówny, stroniący od rozmowy;

kocura – duża kocica;

pędrak – dzieciak;

ścierwo – łajdak, ktoś podły;

plaskaty – płaski;

przylepka – kromka chleba odkrojona z brzegu bochenka;

szpenio – spryciarz, przebiegły człowiek;

wygiełdany – wyrobiony, zużyty;

zimnica – przejmujące zimno;

beknąć – ponieść karę, odpowiedzieć za coś;

mundrol – osobnik wymądrzający się;

wygramolić – wydostać się skądś z trudem;

ma szmergla – określenie osoby, która jest „nie do końca normalna”, chora psychicznie;

piernaty – pościel;

bić na dekiel – głupieć, tracić rozum;

gołda – podła wódka lub potężna kobieta;

napatoczyć się – przybłąkać się, znaleźć się przypadkowo;

papiok / papiak – gwóźdź z szerokim łbem do przybijania papy;

szpanerek – osobnik lubiący się popisywać;

zabulić – drogo zapłacić.

Jak widać, radzyńska gwara jest niezwykle barwna i obrazowa. Często jedno krótkie słowo potrafi oddać więcej emocji niż całe zdanie w języku ogólnym. Takie określenia stanowią też nieocenione źródło wiedzy o dawnym życiu codziennym mieszkańców regionu – ich zwyczajach, pracy, a nawet poczuciu humoru.

Zachowanie radzynizmów i ich popularyzacja to ważny krok ku pielęgnowaniu lokalnej tożsamości. Dzięki ludziom takim jak Andrzej Kowalski, językowy koloryt Radzynia Podlaskiego nie tylko nie ginie, ale ma szansę trafić do kolejnych pokoleń.