Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 228)
W północnej części lasu „Barania Szyja”, rozciągającego się między Zbulitowem Małym a Wohyniem (gm. Wohyń), kryje się niezwykły skarb przyrody i historii – głaz narzutowy. Ten majestatyczny granit czerwony, gruboziarnisty, o obwodzie wynoszącym około 580 cm, porośnięty jest delikatnymi mszakami, które dodają mu tajemniczego uroku.
Jednak to nie tylko jego imponujące rozmiary i urok przyciągają uwagę. Na powierzchni kamienia widnieje znak krzyża, który budzi ciekawość i domysły. Czy są to symbole pogańskie, czy może ślady dawnych granic?
Kamień ten, otoczony drewnianym płotkiem, stoi dumnie jako pomnik przyrody nieożywionej, objęty ochroną Rozporządzeniem Nr 27 Wojewody Bialskopodlaskiego z dnia 28 grudnia 1995 roku. Jego status podkreśla nie tylko unikalność, ale także znaczenie historyczne i kulturowe.
Jedna z hipotez sugeruje, że głaz mógł być kamieniem granicznym, wyznaczającym dawną granicę między Koroną Królestwa Polskiego a Wielkim Księstwem Litewskim. W czasach, gdy te dwa potężne państwa sąsiadowały ze sobą, granice były często oznaczane w ten sposób, aby zaznaczyć terytorialne roszczenia i zapewnić bezpieczeństwo.
Inna teoria wskazuje na możliwość, że wyryty na nim krzyż może być pogańskim symbolem runicznym. W dawnych czasach, kiedy chrześcijaństwo zaczynało przenikać na te tereny, takie symbole mogły być wykorzystywane do oznaczania miejsc kultu lub jako znaki przynależności do określonych grup społecznych.
Niezależnie od tego, jakie jest prawdziwe pochodzenie tego kamienia, jego obecność w lesie „Barania Szyja” stanowi nie tylko ciekawostkę przyrodniczą, ale także przypomnienie o bogatej historii i kulturze tych ziem. Głaz narzutowy między Zbulitowem Małym a Wohyniem to żywe świadectwo przeszłości, które przetrwało wieki, aby dziś opowiadać swoją tajemniczą historię.
Komentarze obsługiwane przez CComment